W krainie konwalii, bocianów i prastarej jodły

wtorek, 30 listopada 1999 00:00

Wystarczy sprawny rower, wygodne ubranie, mapa i zapał do podróżowania. Przyda się również kilka kanapek, czekolada i butelka wody. Północne okolice Wrocławia to tereny wprost wymarzone dla rowerzystów. Przy odrobinie wysiłku część z nich możemy odwiedzić w ciągu jednego dnia. Zapraszamy na 100-kilometrowy szlak rowerowy Wrocław – Oborniki Śląskie – Wrocław.

Startujemy we Wrocławiu na ul. Kamieńskiego, kierujemy się znakami zielonego szlaku rowerowego w stronę peryferyjnej dzielnicy miasta - Polanowic. Jadąc cały czas prosto, docieramy do mostu na rzece Widawie, za którą wjeżdżamy do miejscowości Krzyżanowice. Zielony szlak rowerowy skręca po chwili w lewo, w ulicę Polną.

W kierunku na Psary
Po kilku kilometrach docieramy do miejscowości Psary. Jadąc z Krzyżanowic prosto drogą na Raków można dotrzeć do nowopowstałego pola golfowego i szkółki jazdy konnej – jednak w obu tych miejscach rowerzyści nie stanowią niestety głównej klienteli.
W Psarach opuszczamy na chwilę szlak zielony i przecinając ruchliwą drogę nr 5 Wrocław-Trzebnica, zmierzamy asfaltową drogą do Szymanowa, w którym ponownie odnajdujemy zielony szlak rowerowy. W Szymanowie wyostrzamy zmysły, bo może się zdarzyć, że mała, ale zadziorna suczka Tina, mieszkanka jednego z ostatnich gospodarstw po prawej stronie, zechce z wielkim hałasem poszarpać nam nogawkę lub sznurowadło; warto więc przyspieszyć i zostawić szczekanie w oddali.

W stronę Pęgowa
Znaki wyprowadzają nas na polną drogę obok lotniska sportowego i wiodą prosto w kierunku miejscowości Szewce, do której docieramy po ok. 4 km. Szlak zielony, przez chwilę wspólnie ze szlakiem czerwonym prowadzą nas do Ozorowic, które mijamy podążając za zielonymi znaczkami. Po kilku kilometrach napotykamy na mały camping z ładnymi domkami – to znak, że za moment naszym oczom ukażą się pierwsze zabudowania Pęgowa.
Szlak zielony przecina drogę z Wrocławia do Obornik Śląskich, a po chwili tory kolejowe przy stacji PKP Pęgów. W tym miejscu po raz drugi porzucamy szlak zielony na rzecz bardziej ruchliwej drogi w kierunku miejscowości Uraz, przed którą odnajdujemy znaki czerwonego szlaku rowerowego (efektowne ruiny pałacu w Urazie są obecnie prywatną własnością – ogrodzenie i gęsto rosnące drzewa skutecznie uniemożliwiają obejrzenie zabytku – lepiej więc odnaleźć go na jakichś starych fotografiach). Znaki czerwone, za którymi teraz podążamy, odbijają na prawo prowadząc nas obok szkoły wąską, nową asfaltówką w kierunku wsi Niziny i widocznego już z daleka lasu, na skraju którego ukryło się przed zgiełkiem świata kilka małych domków. Godne polecenia jest zjechanie w tym miejscu w leśną drogę w lewo i pojechanie kilkaset metrów w głąb lasu – po chwili naszym oczom ukaże się niespotykane, ogromne skupisko konwalii, rosnących między drzewami w promieniu kilkuset metrów – widok a zwłaszcza zapach robi piorunujące wrażenie pod warunkiem, że trafimy tu w maju.

Kraina drzew - Rościsławice
Za Nizinami szlak czerwony prowadzi nas piękną drogą przez las w kierunku Rościsławic. To już kraina drzew i pięknych krajobrazów. Wytrwałym proponujemy odwiedzenie pobliskiego rezerwatu przyrody „Jodłowice” , który jest pozostałością puszczy z jodłą pospolitą – w tym celu kierujemy się w stronę Wołowa i na wysokości starego pałacu odbijamy w lewo. Gruntowa droga prowadzi nas do lasu, po około dwóch kilometrach skręcamy w prawo i mając odrobinę szczęścia, docieramy do wschodniej granicy rezerwatu, przy której uwagę zwraca ogromny głaz narzutowy, pomnik przyrody. Uwaga! Dojazd do rezerwatu nie jest oznakowany, warto więc zaopatrzyć się w szczegółową mapę.

Bociani szlak
Dalej szlak czerwony prowadzi nas w kierunku Wielkiej Lipy – odcinek ten jest częścią tzw. bocianiego szlaku a okolica słynie z dużej ilości gniazd tych ptaków – rzecz godna uwagi zwłaszcza wiosną. W Wielkiej Lipie uwagę zwraca zabytkowy pałac otoczony parkiem krajobrazowym. Szlak kieruje nas do pobliskiej Osoli i starszego od niej Osolina. Obie miejscowości, położone wśród pięknych lasów mieszanych, stanowią atrakcyjny zespół wypoczynkowy z dużą ilością domków letniskowych, pobliskim campingiem itp., można więc nawet pomyśleć o noclegu. Cała okolica, z niewielkimi wzniesieniami i bujną przyrodą, jest rajem dla rowerzystów, warto jednak uważnie przyglądać się oznakowaniu szlaków – pojawia się zbyt rzadko i o pomyłkę nietrudno.

Pałac w Bagnie
Koniecznie należy odwiedzić pobliską miejscowość Bagno, a w niej słynny XVIII – wieczny pałac, w którym mieści się dziś klasztor Salwatorianów i seminarium duchowne – obiekt jest częściowo udostępniony do zwiedzania, aczkolwiek ze względu na religijny charakter miejsca, niektórzy zbyt skąpo ubrani rowerzyści lub rowerzystki mogą spotkać się z odmową wejścia.

Wzgórza Trzebnickie
Z Osolina kierujemy się z powrotem do Osoli, gdzie odnajdujemy czerwony szlak pieszy w kierunku Obornik Śląskich – warto z niego skorzystać, gdyż prowadzi piękną, leśną drogą, na której nie spotkamy na pewno żadnego samochodu. Doprowadzi nas do samego centrum miasta, gdzie przy dworcu PKP znajduje się węzeł szlaków turystycznych. W miasteczku nie ma zbyt wielu cennych zabytków, jedynym śladem uzdrowiskowej przeszłości są sanatoria i piękne, tonące w zieleni stare wille z przełomu XIX i XX wieku. Wrocławianie wpadają tu jednak chętnie w weekendy i święta, by nacieszyć oczy pięknem pejzaży Wzgórz Trzebnickich, wśród których miasteczko jest położone i pospacerować po okolicznych, cichych lasach, gdzie odnaleźć można nawet kurhany sprzed 3 tys. lat.
Warto wspiąć się na pobliskie wzgórze Grzybek aby podziwiać malowniczą panoramę Obornik, doprowadzą nas tam zielone znaczki szlaku dydaktycznego wiodącego częściowo ulicami, a częściowo obrzeżami miasta. Mniej wytrwali mogą pomyśleć o powrocie do Wrocławia pociągiem, jako że PKP nie zlikwidowała jeszcze połączeń na tej linii, choć biorąc pod uwagę niedawne zniknięcie większości pociągów kursujących do podwrocławskich miejscowości, może się to zdarzyć w każdej chwili.

Lesiste Wzgórza
Z Obornik wyjeżdżamy drogą na Trzebnicę i po kilku kilometrach docieramy do Wilczyna, gdzie odnajdujemy żółty szlak pieszy, którym podążamy w kierunku południowo – wschodnim. Szlak w większości można pokonać na dwóch kółkach, zdarzają się jednak momenty, kiedy dwa kółka trzeba wziąć na plecy. To tzw. Lesiste Wzgórza z kulminacyjnym Płaskim Szczytem. Odcinek jest bardzo malowniczy i dość trudny, ale kończy go przyjemny zjazd do miejscowości Mienice.
Tutaj na głównym, jedynym zresztą, skrzyżowaniu, kierujemy się asfaltową drogą na wschód w stronę wsi Piotrowiczki. Kilometr dalej natrafiamy na znaki czerwonego szlaku rowerowego, którym skręcamy w kierunku południowym w polną drogę; mamy ją po naszej prawej stronie. Przyjemny, kilkukilometrowy odcinek po otwartym terenie doprowadza nas do wsi Strzeszów, gdzie uwagę zwraca stary, zabytkowy kościół i drewniana dzwonnica.
Porzucając szlak czerwony, przecinamy główną ulicę wioski i wjeżdżamy w prowadzącą dokładnie na południe drogę gruntową. Ten odcinek kończy się wjazdem do wsi Rogoż, która wita najbardziej wytrwałych rowerzystów – wszak jedziemy już prawie sto kilometrów! Przejeżdżamy wieś jedyną asfaltową drogą, przecinamy ponownie ruchliwą drogę nr 5 pod kątem prostym – to już kolejna wieś, Kryniczno. Za nią napotykamy znaki zielonego szlaku rowerowego, którym poruszamy się od tej chwili, aż do samego końca wycieczki. Szlak prowadzi gruntową drogą w kierunku południowym obok pachnących grillem ogródków działkowych i po paru kilometrach osiągamy Psary – to miejsce, gdzie zamyka się kółko naszej wycieczki – byliśmy już tutaj na samym początku. Znaki zielone wiodą nas z powrotem do Krzyżanowic, do których wjeżdżamy ulicą Polną i dalej w kierunku południowym przez most na Widawie do Polanowic.
Jesteśmy już we Wrocławiu, na ulicy Kamieńskiego, z której ruszyliśmy w podróż. Pomimo zmęczenia próbujemy przypomnieć sobie adres zamieszkania i – jeśli się uda – finiszujemy. W domu.

Joanna Bratków