Jesień w Bieszczadach

Poznaj Polskę - Polska. Przewodnik po regionach

Poprawiony: sobota, 03 kwietnia 2010 22:23 wtorek, 30 listopada 1999 00:00

Jesień w Bieszczadach jest jeszcze piękniejsza! Cudowne kolory, mieniące się w słońcu liście, czerwienie, żółcie, brązy oglądaj na najmniej zaludnionym terenie w Polsce! Wybierz się w Bieszczady, żeby się wyciszyć, odpocząć, delektować się trójwymiarową przestrzenią, które Cię pochłonie.

Bieszczady to naprawdę dzikie, niesamowite miejsce! Rzadka sieć komunikacyjna, duże odległości między schroniskami, mało turystów ( czasami nawet kilka dnia nie spotkamy nikogo na szlaku) to nie powinno dziwić! Dlatego tak łatwo się tu wyciszyć, zapomnieć o wszystkim, cierpliwie obcować z przyrodą. W jesienne, ciepłe dni możecie zobaczyć szczyty w ukraińskich Karpatach. Widok jest doprawdy powalający. Tym bardziej, że człowiek, nie przyzwyczajony do takich przestrzeni, czuje się dziwnie. Wokół mozaika jesiennych, kolorowych drzew, rozległe, niekończące się połoniny i góry!

Częściej w Bieszczadach spotkamy jakiegoś zwierzaka, niż turystę. Jeleni, saren, żubrów tu nie brakuje. W Bieszczadzkim Parku Narodowym, który jest największym górskim parkiem, żyje 58 gatunków ssaków. W związku z tym warto przygotować się psychicznie na spotkanie z niedźwiedzie brunatnym, wilkiem, rysiem, dzikiem, czy żbikiem. Zajrzyjmy przed wyprawą do atlasu ptaków, ponieważ w Bieszczadach lata 140 gatunków. Fajnie wiedzieć, jaki akurat unosi się w przestworzach.

Gdy dopisze nam szczęście, pod koniec jesieni spróbujemy smakowitych jeżyn! Dotkniemy mchu ( 250 gatunków), będziemy podziwiać porosty ( 500 gatunków). I zachwycać się grzybami – ponad 1000 gatunków!

Dlatego zajrzyjcie na stronę www.bieszczady.pl. Znajdziecie tam wszystkie, niezbędne informacje ( baza noclegowa, dojazd, warunki pogodowe). Przeczytacie tam m.in. o położeniu geograficznym:
„Pasma górskie Bieszczadów zajmują południowo-wschodni kraniec Polski, na pograniczu z Ukrainą i Słowacją. Są one częścią wielkiego łuku Karpat, ciągnącego się na przestrzeni 1300 km od Bratysławy do Żelaznej Bramy nad Dunajem. Karpaty należą do tzw. systemu alpejskiego (alpidów), który w Europie obejmuje młode łańcuchy górskie, od Gór Betyckich po Bałkany. Łuk karpacki dzieli się na Karpaty Zachodnie, Wschodnie i Południowe. Zachodnią granicę Karpat Wschodnich przeprowadzano rozmaicie, zależnie od przyjmowanych kryteriów (np. florystycznych, faunistycznych, geologicznych czy geomorfologicznych).
Na ogół przyjmuje się, że przebiega ona od Przełęczy Łupkowskiej (640 m), dolinami Osławicy i Osławy po północnej stronie głównego wododziału, a doliną Laborca po stronie południowej. Cały interesujący nas teren leży zatem w Karpatach Wschodnich. W obrębie Karpat Wschodnich wyróżnia się dwa podłużne pasy, tzw. makroregiony: Beskidy Lesiste (zewnętrzna część łuku Karpat) i Beskidy Połonińskie (część wewnętrzna). W skład tego pierwszego wchodzą m.in. Góry Sanocko-Turczańskie między dolinami środkowego Sanu i Stryja oraz położone na południe od nich Bieszczady, rozciągające się od Przeł. Łupkowskiej po Przeł. Wyszkowską i dolinę Świcy. Przełęcze w głównym grzbiecie Karpat dzielą Bieszczady na Zachodnie (od Przeł. Łupkowskiej do Użockiej, najwyższy szczyt Tarnica 1346 m), Środkowe (od Przeł. Użockiej do Tucholskiej, Pikuj 1405 m) oraz Wschodnie (od Przeł. Tucholskiej do Wyszkowskiej, Czorna Repa 1288 m). W obecnych granicach Polski znajdują się zatem tylko Bieszczady Zachodnie i zachodnia część Gór Sanocko-Turczańskich.
Granicę między nimi przeprowadza się wzdłuż Sanu od granicy państwowej po ujście do Jeziora Solińskiego, a dalej na zachód – wzdłuż północnych podnóży pasma Korbani. Zbliżona do tego podziału jest systematyka geomorfologiczna, w której wyróżnia się Bieszczady Południowe, Bieszczady Środkowe (lub Niskie) obejmujące obszar pomiędzy doliną Sanu a linią kolejową, wreszcie tzw. Wyżynę Wańkowej, czyli północną część Gór Sanocko-Turczańskich.”